Zalety stabilizatorów wapnia-Zinc w porównaniu z innymi rodzajami stabilizatorów
Stabilizatory wapnia-Zinc są głównym celem badań w rozwoju stabilizatora. Te stabilizatory są opłacalne, ale mają stosunkowo słabą stabilność ciepła, co oznacza, że ich wydajność cen nadal nie może konkurować z stabilizatorami soli ołowiowej. Trendem rozwoju nieorganicznych stabilizatorów cyny jest stosowanie mniejszych grup alkilowych w nieorganicznych związkach cyny (takich jak monometyl, monobutyl lub cyna monooktylowa), uzupełniona niską masą cząsteczkową, bardziej skutecznymi tiolami lub nieorganicznymi związkami siarkowymi. Można to wzmocnić poprzez włączenie mieszanin tiolowych w celu lepszego spełnienia powyższych wymagań.
Stabilizatory ziem rzadkich i nowe stabilizatory nieorganiczne stały się kluczowymi kierunkami badań w ostatnich latach. Wśród nich związki diketonu szybko się rozwijają jako kategoria nieinmetalicznych stabilizatorów na całym świecie i zyskały znaczną uwagę w branży. Większość z tych produktów to związki nieorganiczne w połączeniu z stabilizatorami pomocniczymi, takimi jak kompleksy metali, w celu stworzenia efektu synergistycznego. Stabilizatory wapnia-Zinc zazwyczaj pojawiają się jako białe proszki, płatki lub past. Sproszkowana postać jest powszechnie stosowana jako stabilizator PVC w różnych zastosowaniach, w tym opakowania żywności, urządzeń medycznych oraz materiałów drucianych i kablowych. Obecnie branża opracowała stabilizatory wapnia-Zinc do stosowania w sztywnych rurach PVC.
Tradycyjne produkty przyjazne dla środowiska, takie jak stabilizatory wapnia/cynku, ze względu na ich wyższą elektrocjalność w porównaniu z ołów, oddziałują z grupami funkcjonalnymi żywicy PVC, tworzące silne kompleksy. Osłabia to lub neutralizuje siły odpychające między cząstkami PVC, co ułatwia rozproszenie segmentów żywicy. Proces ten poprawia plastyczność PVC. Powoduje to jednak również wzrost ciśnienia stopu, zmniejszenie lepkości stopu i wzrost temperatury podczas fazy plastyzacji. Niższa temperatura przetwarzania prowadzi do nadmiernej plastyczności suchej mieszanki, a ponieważ tradycyjny sprzęt do przetwarzania PVC jest przeznaczony do stabilizatorów soli ołowiowej, brakuje wystarczającej ilości smaru (często stosuje się tanie smary, takie jak parafina lub kwas stearynowy), aby zapobiec dalszej plastyczności żywicy. Ponadto nierównowaga w smarowaniu może uniemożliwić stopieniu PVC osiągnięcie pożądanej lepkości i elastyczności, w ten sposób nie zaspokajając potrzeb sztywnej produkcji PVC. Problem ten należy rozwiązać przy użyciu stabilizatorów wapnia-Zinc w wymianie soli ołowiowych.
Stabilizatory wapnia-Zinc można podzielić na typy stałe i cieczy. Te stabilizatory składają się z soli wapnia, soli cynku, smarów, przeciwutleniaczy i innych składników syntetyzowanych przy użyciu specjalnych technik kompozytowych. Mogą zastąpić toksyczne stabilizatory, takie jak sole ołowiowe kadm i związki cyny organicznej, oferując dobrą stabilność ciepła, stabilność światła, przezroczystość i moc kolorowania. W praktycznych zastosowaniach stabilizatory wapnia-Zinc wykazują dobrą wydajność przetwarzania i stabilność termiczną, co czyni je odpowiednią alternatywą dla stabilizatorów soli ołowiowej. Cena sproszkowanych stabilizatorów wapnia-Zinc jest różna i nie ma znormalizowanych krajowych regulacji w celu ustandaryzacji ceny.
Stabilizatory wapnia-wapnia-wapnia zazwyczaj pojawiają się jako jasnożółte tłuste ciecze. Te stabilizatory mają podobną sztywność z postacią proszku, ale ogólnie oferują lepszą dyspergowalność w proszku żywicy PVC i mają mniej znaczący wpływ na stabilność kolorów. Stabilizatory wapnia-Zinc można podzielić na dwa główne systemy: systemy hydrotalcytu i zeolitu. Stabilizatory cieplne ziem rzadkich, klasa stabilizatorów PVC w Chinach, wykazują doskonałą odporność na ciepło, zdolność wybresową, właściwości przetwarzania i stabilność magazynowania. Szczególnie godna uwagi jest ich przyjazny dla środowiska charakter, czyniąc stabilizatory ziem rzadkich jednym z niewielu stabilizatorów ciepła, które spełniają wymagania środowiskowe. Dzięki obfitym zasobom ziem rzadkich w Chinach, niskimi kosztami materiałów i stosunkowo słabo rozwiniętej technologii przetwarzania, dalsze badania i rozwój stabilizatorów ciepła rzadkich ziem rzadkich są kluczowym celem zastępowania toksycznych stabilizatorów metali ciężkich i niektórych tańszych stabilizatorów cyny organicznej w przyszłym rozwoju chińskiego przemysłu stabilizującego.