PVC nazywa się polichlorkiem winylu (PVC), który jest inicjatorem monomeru chlorku winylu (monomeru chlorku winylu) w związkach nadtlenkowych i azowych. Lub pod wpływem światła i ciepła, zgodnie z mechanizmem polimeryzacji wolnorodnikowej polimeryzacji.
Homopolimer chlorku winylu i kopolimer chlorku winylu nazywane są żywicą chlorku winylu. Jego materiał jest materiałem amorficznym. Do materiałów PVC często dodawane są stabilizatory, smary, pomocnicze środki przetwórcze, barwniki, środki udarowe i inne dodatki.
Charakteryzuje się niepalnością, wysoką wytrzymałością, odpornością na zmiany klimatyczne i doskonałą stabilnością geometryczną. PVC ma dużą odporność na utleniacze, środki redukujące i mocne kwasy. Może jednak ulegać korozji pod wpływem stężonych kwasów utleniających, takich jak stężony kwas siarkowy, stężony kwas azotowy i nie nadaje się do kontaktu z węglowodorami aromatycznymi i węglowodorami chlorowanymi.
